In de schaduw van de ochtend, klinkt nog zacht jouw lach
De dagen zijn vervaagd, alsof het niets te zeggen had
Wij dwaalden door de steden, bouwden dromen met de hand
Nu blijft enkel de echo, van een onbereikbaar land

En de tijd, die stroomt als water, door de kieren van het jaar Wat we waren, is verloren, enkel wind die niets bewaart Oh, de liefde die we kenden, is een blad dat langzaam viel Wat voorbij is, blijft verborgen in een wereld die ik niet meer deel

Ik zie je ogen soms in ramen, waar de regen naar beneden zakt De avonden zijn leeg, maar vol van wat er niet meer past Jouw naam klinkt nog in dromen, maar ik vind geen vaste grond Het heden voelt als drijven, in een zee van oude wond